Ondanks dat er ook Nederlands en Engels bloed door mij stroomt, heeft het verbinden met mijn Molukse roots mij de belangrijkste verdieping gebracht: zowel in mijn lichaam als in persoonlijke ontwikkeling. Als derde generatie Molukse in Nederland, was culturele overdracht en de Molukse saamhorigheid voor mij helaas alleen minder vanzelfsprekend. De trauma’s van mijn opa werkte door in het ouderlijk gezin van mijn moeder en deze viel uiteindelijk uiteen al lang voordat ik geboren was.

De bredere bedding die vanuit familie en gemeenschap voelbaar is, is een groot gemis geweest voor mijn moeder en de nawerking hiervan heb ik zelf ook altijd gevoeld. Desondanks zijn mijn roots me altijd blijven roepen en geef ik hier gehoor aan. Nu op volwassen leeftijd ook samen met mijn moeder. 

Onderdeel zijn van een tifa-groep (Tifa Bunji) heeft daarin enorm veel betekend. De reactie die ik voel op de klanken van de tifa en tahuri, laten mij herinneren dat ik niet hoef te twijfelen ‘of ik wel Moluks genoeg ben’, maar wakkeren het vuur van mijn voorouders in mij aan. En met elke toe-eigening van dat wat ik onbewust kwijt was, voel ik mijzelf dieper wortelen in hun bedding.

Naast het verbinden via muziek, bracht Tifa Bunji me ook de Molukse gemeenschap die ik altijd miste. Het onderdeel zijn van een groter geheel waarbij eenzelfde geschiedenis verbindt, is helend geweest voor mij. Nog altijd.

Die ervaring voedt ook mijn werk.

Omdat echte heling zelden alleen gebeurt.

Ze ontstaat in verbinding met en tot elkaar.

Ale rasa, beta rasa